Rahmi Arslan Kişisel Blog Sayfası
ÖZ Yerden bir çakıl taşı alıp baktı. Biraz durakladıktan sonra anlamaya başladı; her şeyin gizi bu taşta saklıydı. Artık ne düzinelerce kitap okumasına gerek vardı ne başka hedefler peşinde koşmasına ne de kovalayacak yeni bir mertebeye gerek kalmıştı. Elindeki taş hayatın özüydü. “Öz” her neyse işte o taşın içindeydi. Gözündeki tüm perdeler inmeye başladı. Hayata […]
Çocuklar çoğunlukla terapide iyileşmez. Çünkü çocuk çevresine bağımlı, hassas bir varlıktır. Onu terapiye getiren şey de çevresine verdiği tepkileridir. Terapiye alınan çocuğun yaşam alanlarındaki sorunlar belirlenir ve aileyle işbirliği yapılarak ilgili alanındaki sorun çözüldüğünde çocuktaki olumsuz davranış da çoğunlukla kendiliğinden düzelir. Bu nedenle aile sorumluluk alıp işbirliği yapmadığı müddetçe çocuktaki olumsuz davranış da ortadan kalkmaz. […]
Toplum Pes Etmiş Ölü Ruhlarla Doludur. Çocukken içimiz yaşam enerjisiyle doludur. Duygularımızı, düşüncelerimizi çekinmeden olduğu gibi ifade ederiz. Dahası; insanlar ne der, kaygısı henüz oluşmamıştır içimizde. İnsan doğası, sevgi üzerine kuruludur ve karakteri sevgi üzerine inşa edilmelidir. Bu doğrultuda; sevgiye dayalı bir ortamda büyüdüğümüzde, diğerleriyle güvene dayalı spontane bir ilişki kurarız. Toplumdaki yerimiz bellidir ve […]
Ruhumdaki ışığın karanlıktan geldiğini fark etmem uzun yıllar aldı. İnsanların karanlıkta olduğunu ama aynı zamanda bu karanlıktan kaçtıklarını öğrenmem de epey zaman aldı. Tuhaf bir varlıktı insan, geç öğreniyordum. Yalnızlığın kalabalıktan türediğini, yalanın dürüst görünen dudaklardan aktığını onlar da bilmiyordu. Onca fedakarlığın bencillik ve ölümün yaşamak olduğunu kavrayamıyorlardı. Doğanın kanunları gibi tüm arzuları ve eylemleri […]
Kahramanım; yüzünü doğaya dönmüş, önünde uçsuz bucaksız uzanmış beyaz kar örtüsünü izliyordu. İçindeyse yaşamın tüm evrelerini acıyla harmanlamış siyah bir iklim hüküm sürüyordu. Oysa içi neden böyle önünde uzanan kar gibi berrak değildi ki? Neden ömründeki ilkbaharlar çiçek açmadan geçip gitmişti? Çocukluğundan itibaren yaşadığı onca şey gözünün önünde canlandı. İçinde ezilmiş masum cümlelerin her birine […]
Yeryüzüne fırlatılmış ruhu onu boğuyordu. Koca ve hantal bir bedene hapsedilmişti. Bu beden ona ağır geliyordu artık. Yeryüzünü bu bedenle arşınlıyor, arşınlarken sorguluyor sonra da dönüp dolaşıp aynı noktaya geliyordu: “Çok yalnızım, mensubu olduğum tür dışında başka hiçbir varlık sorgulama yetileriyle donatılmamış. Üstelik bu sorgulama çocukluğumdan itibaren eğreti bir zemin üzerinde yükselmiş ve devasa bir […]
Gözlerini kısıp sigarasından bir fırt daha çekti. Deminden beri hiçbir yere sığamama, hiçbir yere ait olamama halini düşünmeye başladı. Kendisi mi tuhaftı yoksa insanlar mı, anlamakta zorluk çekiyordu. Biraz önce konser alanına gitmiş, kalabalığa karışmış ve kendini olağanca haliyle bu ortama aykırı bulmuştu. Konserdekilerin kimi birasını içiyor, kimi sigarasını tüttürüyor, kimileri de olup biten her […]
Kahramanım, hayatı boyunca bir sünger gibi çevresinde olup biten her şeyi içine çekmişti. Bazen acımasız bir adam hayatına girmiş, onu sert ve aşağılık duygularına maruz bırakmış; bazen şeytana pabucunu ters giydiren bir kadın başına musallat olmuş ve tüm nevrotik ruhunu içine boşaltmıştı. Yetmezmiş gibi menfaatlerini yücelterek adına da dava deyip kahramanımı bu davaların yılmaz bekçisi […]
Çantasından not defterini çıkarıp akşam yazdıklarını benimle paylaşmak istedi, ben dinledim o da okumaya başladı. Baştan sona asi metni şöyleydi: “İçimdeki çukur dolmadı ve dolacak gibi de durmuyor. Üstelik eksiğim, kederli sesler yankılanıyor ruhumda. Tanrım, bir avuç kör yerleştirdin içime! Sonsuzlukta yalnız, yalnızlıktaysa çaresiz duruyorum. Ah, biz ki acının kuyusunda bağdaş kurup oturanlar! Biz ki […]
Kahramanım, her zaman yalnızdı. Hatta bu dünyanın en yalnız kişisiydi. Fakat aynı zamanda içindeki yalnızlıkla bir daha yalnız kalmamak için sürekli oyalanacak bir şeyler arıyordu. Çünkü tek başına kaldığında yalnızlığı soğuk bir iklim gibi üstüne çöküyor, içindeki her yeri bir anda kışa çeviriyordu. Bazen de içindeki devasa boşluk göründü mü ne yapacağını bilemez, eli ayağına […]
